امروز برای شما دوستان عزیز نامه های عاشقانه نیما یوشیج رو گذاشتم که ۱۵نامه زیبا و خوندنی نیما یوشیج برای معشوقه اش است . توصیه میکنم بخونید . برای خوندن نامه ها بر روی ادامه مطلب کلیک کنید.

با سلام خدمت شما دوستان عزیز

تالار گفتگو دارای پست های مختلف میباشد که شما دوستان میتوانید از آن استفاده کنید . شما عزیزان با نوشتن پیغام خود در قسمت متن و با زدن کلیک «پست» متن خود را در تالار به نمایش بگذارید همچنین اگر شما بخواهید میتوانید به طور خصوصی با یکی از اعضا یا دوستانتان ارتباط بر قرار کنید به طوری که به بقیه نشان داده نشود . مطالب شما به مدت یکماه در تالار نمایش داده میشود سپس به قسمت ارشیو میرود و در همانجا می ماند .     با تشکر گروه سوته دلان

بی‌وفا حالا که من افتاده‌ام از پا چرا

نوشداروئی و بعد از مرگ سهراب آمدی

سنگدل این زودتر می‌خواستی حالا چرا

عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست

من که یک امروز مهمان توام فردا چرا

نازنینا ما به ناز تو جوانی داده‌ایم

دیگر اکنون با جوانان نازکن با ما چرا

وه که با این عمرهای کوته بی‌اعتبار

اینهمه غافل شدن از چون منی شیدا چرا

شور فرهادم بپرسش سر به زیر افکنده بود

ای لب شیرین جواب تلخ سربالا چرا

ای شب هجران که یک دم در تو چشم من نخفت

اینقدر با بخت خواب آلود من لالا چرا

آسمان چون جمع مشتاقان پریشان می‌کند

در شگفتم من نمی‌پاشد ز هم دنیا چرا

در خزان هجر گل ای بلبل طبع حزین

خامشی شرط وفاداری بود غوغا چرا

شهریارا بی‌جیب خود نمی‌کردی سفر

این سفر راه قیامت میروی تنها چرا

من نه هميشه خوب تو,من نه بدم نه بدترين

نه از تو كم ,نه بيش از اين ,نه اولين نه آخرين

نه از تبار شبنم ام ,نه از سلاله ي علف

من همگي سايه ي تو,تا شده بر روي زمين

بي خود تو بي خودي ام ,مست ترين مست زمين

ميكده هاي بسته را ,خسته نشسته در كمين

من نه به اندازه ي تو ,من نه كم از قالب تو

من همه شعرومن غزل ,صاحب شعري به يقين

غريبه ي تازه ي تو,صبح دروغين تو شد

در اين طلوع بي حيا ,زوال سايه را ببين

اين چه شريك سفره اي كه نان نداده دست تو

براي كوچ آخرت ,اسب تو را نكرده زين

همسفر تازه ي تو ,هرزه ي كوچه هاي شب

منتظر خسته تويي ,بي خبر خانه نشين

اي تو تمام من, من با تو خودي تر از توام

بي تو درخت بي زمين ,حلقه ي سبز بي نگين

عاشقانه تقدیم بر تنهاترین مونس تنهایی هایم

 اینم یه شعر اجتماعی که حتما خوشتون مي ياد

حالمان بد نیست غم کم می خواهیم

کم که نه ،هر روز کم کم می خواهیم

آب می خواهم سرابم می دهند

عشق می ورزم عذابم می دهند

من نمی دانم کجا رفتم به خواب

از چه بیدارم نکردی آفتاب؟

خنجری بر قلب بیمارم زدند

بیگناهی بودم و دارم زدند

بعد از این با بی کسی خو می کنم

هرچه در دل داشتم رو می کنم

درد می بالد چو بدتر می کنم

طالعم شوم است ،باور می کنم

خنجری نامرد بر قلبم نشست

نیستم از مردم خنجر به دست

بت پرستم ،بت پرستم ،بت پرست

بغض غم بر درب سلولم نزن

من خودم خوش باورم گولم نزن

من نمی گویم که خاموشم نکن

من نمی گویم فراموشم نکن

من نمی گویم که با من یار باش

من نمی گویم مرا غم خوار باش

من نمی گویم که غم دیگر بس است

گفتم اما هیچ نشنیدم بس است،

گفتم اما هیچ نشنیدم بس است

گر نرفتم هر دو پایم خسته بود

تیشه گر افتاد ،دستم بسته بود

کوه کندن گر نباشد پیشه ام

بویی از فرهاد دارد تیشه ام

هیچ کس دست ما را باز کرد؟ نه

فکر قلب تنگ ما را کرد؟ نه

هیچ کس اندوه ما را دید؟ نه

هیچ کس از حال ما پرسید؟ نه

هیچ کس اشکی برای من نریخت

هر که با ما بود از ما می گریخت،

هر که با ما بود از ما می گریخت

چند روزیست ،حال من دیدنی است

حال من از این و آن پرسیدنی است

گاه بر روی زمین زل می زنم

گاه بر حافظ تفعل می زنم

حافظ دیوان ،فالم را گرفت

یک غزل آمد که حالم را گرفت

«ما ز یاران چشم یاری داشتیم

خود غلط بود آنچه می پنداشتیم»

چه کسی بود که در حنجره ات شعری دید، و به آتش بخشید

چه کسی قفل قفس ها را ساخت تا قناری نتواند بپرد

تو اگر او باشی ، من اگر او باشم

چه کسی از من و تو مرگ پرستوها را می بیند ، میرود دست کماندارن را می بوسد

چه کسی بود که تیری به کمانداران داد و به مهمانی ننگینی رفت

تو اگر او باشی ، من اگر او باشم

چه کسی باغچه کوچک ما را لو داد تا شب یائسگی نفس سبز علف را بکشد

تو اگر او باشی ، من اگر او باشم

تو که در باران ها دست مرا می گیری

 من که در فصل کسالت به تو روی آوردم و به ایمان تو ایمان دارم

تو که در وسعت شب حجم مرا می دانی

تو اگر . . . ، من اگر . . . !

                                                                              شهیار قنبری

يادمان باشد اگر شاخه گلي را چيديم وقت پر پر شدنش سوز و نوايي نکنيم پر پروانه شکستن هنر انسان نيست گر شکستيم ز غفلت من و مايي نکنيم. يادمان باشد سر سجاده عشق جز براي دل محبوب دعايي نکنيم يادمان باشد از امروز خطايي نكنيم گرچه در خود شكستيم صدايي نكنيم يادمان باشد اگر خاطرمان تنها شد طلب عشق زهر بي سر و پايي نکنيم

                                          رفتم از کوی تو لیکن عقـب سرنگران       

 ما گذشتیم و گذشت آنچه تو با ما کـردی   

                                          تو بمـان و دگـران وای بـه حال دگران

رفته چون مه به محاقـم که نشانـم ندهند    

                                          هرچه آفاق بجـوینــد کـران تـا به کران

میروم تا که به صاحب نظری باز رسم   

                                          مـحــرم مـا  نـبـود دیـده کوتـه نظـران

دل چــون آینـه ی اهـل صفا می شـکنند    

                                          که زخود بیـخبـرنـد این زخدا بیخبـران

دل من دارکه در زلف شکـن در شکنت   

                                          یادگاریست ز سر حلقه شوریده سـران

گل این باغ بجزحسـرت و داغــم نفزود   

                                          لاله رویا تو ببخشای به خونین جگران

ره بـیـدادگران بخـت مـن آمـوخــت تـرا   

                                          ورنـه دانـم تـو کجـا و ره بـیـدادگـــران

سهل بـاشد همه بگـذاشـتـن و بگـذشـتـن   

                                          کاین بـود عاقـبـت کــار جهــان گـذران         

  شهـــریـارا غـــم آوارگــی و در بـــدری  

                                          شورها در دلم انگیخته چون نو سفران

                                                              استاد شهریار

در کنار عابران خالی از همه و لبریز از هبچ

همه خاموش ابستاده اند

می نگرند

می شنوند

لبخند می زنند

اما من

در گذرگاه سرشار از همهم ی هیچ

در کنار عابران خالی از همه و لبریز از هیچ

با قلبم تنهایم

من ایستاده ام با من

من ایستاده ام با همگان

اما تنها

اما خاموش

خودم را گم کرده ام در لابلای شهر